Σε χώρους εντελώς ακατάλληλους και απαράδεκτους για την εκπαίδευση παιδιών με ειδικές ανάγκες και αναπηρίες στεγάζονται το 6ο Ειδικό Δημοτικό και Νηπιαγωγείο στο Λόφο Σκουζέ και το 4ο Ειδικό Δημοτικό στα Κάτω Πατήσια, ενώ αντιμετωπίζουν μεγάλες ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό.
Τα σχολεία επισκέφτηκε χτες η Αλεξάνδρα Μπαλού, νομαρχιακή σύμβουλος Αθήνας της ΝΑΣ και μέλος της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ του ΚΚΕ, επικεφαλής κλιμακίου του Κόμματος.
Οπως διαπίστωσε το κλιμάκιο, το 6ο Ειδικό Δημοτικό στεγάζεται σε διώροφο κτίριο χωρίς ασανσέρ και ράμπες για αναπηρικά αμαξίδια και τα παιδιά με κινητικές αναπηρίες. Το κτίριο είναι ενοικιαζόμενο και εκκρεμεί έξωση από το Φλεβάρη 2008!
Ούτε ο δήμος, αλλά ούτε η νομαρχία μερίμνησαν για την ανεύρεση του κατάλληλου χώρου για τη στέγαση ή ανέγερση νέου κτιρίου, πετώντας το «μπαλάκι» στους ίδιους τους εργαζόμενους για την ευθύνη να βρουν κατάλληλο χώρο.
Φέτος δεν έγιναν δεκτές τουλάχιστον δέκα αιτήσεις για τη φοίτηση παιδιών στο σχολείο, λόγω έλλειψης προσωπικού και χώρου. Πέντε παιδιά με βαριές αναπηρίες που φοιτούσαν στο σχολείο τα προηγούμενα χρόνια δεν μπορούν φέτος να φοιτήσουν γιατί δεν υπάρχει το ανάλογο βοηθητικό προσωπικό για την επιμέλειά τους.
Ακόμα δεν υπάρχει φυσικοθεραπευτής και λογοθεραπευτής. Ο κοινωνικός λειτουργός, ο ψυχολόγος και ο εργοθεραπευτής δεν έχουν χώρους για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους. Προβλήματα προκύπτουν και με τη μεταφορά των παιδιών -απαιτούνται τουλάχιστον ένα ακόμα λεωφορείο και ταξί.
Σε ημιυπόγειο χώρο, εντελώς ακατάλληλο για σχολείο, στεγάζεται και το 4ο Ειδικό Δημοτικό στα Πατήσια. Ακόμα, αντιμετωπίζει μεγάλες ελλείψεις σε εκπαιδευτικούς και ειδικό εκπαιδευτικό και βοηθητικό προσωπικό.
Οι ελλείψεις γίνονται επικίνδυνες με δεδομένο ότι πάνω απ το 40% των παιδιών πάσχουν από αυτισμό. Η αντιπροσωπεία του ΚΚΕ τόνισε ότι το πρόβλημα είναι πολιτικό και κάλεσε γονείς και εκπαιδευτικούς να παλέψουν για αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Ειδική Αγωγή, για την αλλαγή των συσχετισμών δύναμης σε πολιτικό επίπεδο.
Πηγή:ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
24/9/08
"Building a Europe for and with children"
The programme "Building a Europe for and with children" is being implemented further to the Third Summit of Heads of State and Government of the Council of Europe (Warsaw 2005).
It is also a response to the Organisation's mandate to guarantee an integrated approach to promoting children's rights and the decision to launch a three-year programme covering the social, legal, educational and health dimensions relevant to protecting children from various forms of violence.
The programme comprises two closely related stands: the promotion of children's rights and the protection of children from violence.
The programme's main objective is to help all decisions makers and players concerned to design and implement national strategies for the protection of children's rights and the prevention of violence against children.
The key concepts of its working methods are "transversality", "integrated approach", "partnerships" and "communication". In fulfilling its objectives, the programme relies on the pooled resources of both the relevant Council of Europe bodies and institutions and its outside partners to obtain sustainable results.
web site: http://www.coe.int/t/transversalprojects/children/BriefDescription/Default_en.asp
17/9/08
Να μια καλή ιδέα...
Ο δήμαρχος τόλμησε και οι λουόμενοι απόλαυσαν τις παραλίες τους
«Είχαμε κάνει τα πάντα... Δεν γινόταν τίποτα!» Ο δήμαρχος Παξών κ. Σπύρος Μπογδάνος έστυβε το κεφάλι του για να βρει τον τρόπο να τους έχει όλους ικανοποιημένους – και τους επισκέπτες του νησιού και τους επιχειρηματίες και βέβαια… τον ίδιο που δεν μπορούσε άλλο να βλέπει το φυσικό τοπίο να αλλοιώνεται από την «επέλαση του πλαστικού». Για τις ενοικιαζόμενες ομπρέλες και ξαπλώστρες ο λόγος, που είχαν σταδιακά καταλάβει κάθε σπιθαμή άμμου (βοτσάλων για να είμαστε ακριβείς) στις παραλίες του μικρού νησιού. «Επιχειρήσαμε να τις μετριάσουμε. Δεν ωφέλησε. Επιχειρήσαμε να ορίσουμε συγκεκριμένες παραλίες που να έχουν. Αλλα προβλήματα εκεί... Ε, τις απαγορεύσαμε παντού και ησυχάσαμε!».
Ετσι, φέτος οι Παξοί έζησαν το πρώτο καλοκαίρι τους… «ξαπλώστρα–free» και, όπως όλα δείχνουν, το απαγορευτικό θα συνεχιστεί. «Ηταν ένα πείραμα που πέτυχε», λέει σήμερα με υπερηφάνεια ο κ. Μπογδάνος στην «Κ». «Είχαμε πολύ καλές κριτικές από τον κόσμο, τόσο από Ελληνες όσο και από ξένους τουρίστες. Πέρα από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις λουόμενων που παραπονέθηκαν, οι υπόλοιποι έμειναν ευχαριστημένοι».
Οπως ήταν αναμενόμενο, η σχετική απόφαση του δημοτικού συμβουλίου συνάντησε αρχικά αντιρρήσεις από τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων που βρίσκονται «πάνω στο κύμα» και εκμεταλλεύονταν τον αιγιαλό. Σιγά σιγά πάντως, οι αντιδράσεις στην… επικήρυξη της ξαπλώστρας κάμφθηκαν. Χαρακτηριστικά είναι όσα λέει στην «Κ» ο κ. Διονύσης Βλαχόπουλος, ιδιοκτήτης ταβέρνας στους Αντίπαξους, ο οποίος μέχρι πέρυσι ενοικίαζε ομπρέλες και ξαπλώστρες στους λουόμενους. «Η παραλία μας, το Βουτούμι, έχει δεν έχει 100 μέτρα μήκος. Εβαζα εγώ 40 ξαπλώστρες, έβαζε και η άλλη ταβέρνα 80, γέμιζε η παραλία. Επιπλέον γίνονταν συνεχώς παρεξηγήσεις μεταξύ μας –“γιατί έβαλες τόσες εσύ”, “γιατί έβαλες εκεί” κ.λπ.–, επικρατούσε γενικά χάος. Τώρα, μπορεί να χάνουμε λίγα χρήματα, αλλά έχουμε ηρεμήσει – και η παραλία μας είναι ωραιότερη από ποτέ!». Θετικά ήταν τα σχόλια που άκουσε ο ίδιος και από τους επισκέπτες του νησιού. Και «όχι, η απαγόρευση δεν επηρέασε καθόλου την κίνηση».
Εφημερίδα Καθημερινή
«Είχαμε κάνει τα πάντα... Δεν γινόταν τίποτα!» Ο δήμαρχος Παξών κ. Σπύρος Μπογδάνος έστυβε το κεφάλι του για να βρει τον τρόπο να τους έχει όλους ικανοποιημένους – και τους επισκέπτες του νησιού και τους επιχειρηματίες και βέβαια… τον ίδιο που δεν μπορούσε άλλο να βλέπει το φυσικό τοπίο να αλλοιώνεται από την «επέλαση του πλαστικού». Για τις ενοικιαζόμενες ομπρέλες και ξαπλώστρες ο λόγος, που είχαν σταδιακά καταλάβει κάθε σπιθαμή άμμου (βοτσάλων για να είμαστε ακριβείς) στις παραλίες του μικρού νησιού. «Επιχειρήσαμε να τις μετριάσουμε. Δεν ωφέλησε. Επιχειρήσαμε να ορίσουμε συγκεκριμένες παραλίες που να έχουν. Αλλα προβλήματα εκεί... Ε, τις απαγορεύσαμε παντού και ησυχάσαμε!».
Ετσι, φέτος οι Παξοί έζησαν το πρώτο καλοκαίρι τους… «ξαπλώστρα–free» και, όπως όλα δείχνουν, το απαγορευτικό θα συνεχιστεί. «Ηταν ένα πείραμα που πέτυχε», λέει σήμερα με υπερηφάνεια ο κ. Μπογδάνος στην «Κ». «Είχαμε πολύ καλές κριτικές από τον κόσμο, τόσο από Ελληνες όσο και από ξένους τουρίστες. Πέρα από κάποιες μεμονωμένες περιπτώσεις λουόμενων που παραπονέθηκαν, οι υπόλοιποι έμειναν ευχαριστημένοι».
Οπως ήταν αναμενόμενο, η σχετική απόφαση του δημοτικού συμβουλίου συνάντησε αρχικά αντιρρήσεις από τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων που βρίσκονται «πάνω στο κύμα» και εκμεταλλεύονταν τον αιγιαλό. Σιγά σιγά πάντως, οι αντιδράσεις στην… επικήρυξη της ξαπλώστρας κάμφθηκαν. Χαρακτηριστικά είναι όσα λέει στην «Κ» ο κ. Διονύσης Βλαχόπουλος, ιδιοκτήτης ταβέρνας στους Αντίπαξους, ο οποίος μέχρι πέρυσι ενοικίαζε ομπρέλες και ξαπλώστρες στους λουόμενους. «Η παραλία μας, το Βουτούμι, έχει δεν έχει 100 μέτρα μήκος. Εβαζα εγώ 40 ξαπλώστρες, έβαζε και η άλλη ταβέρνα 80, γέμιζε η παραλία. Επιπλέον γίνονταν συνεχώς παρεξηγήσεις μεταξύ μας –“γιατί έβαλες τόσες εσύ”, “γιατί έβαλες εκεί” κ.λπ.–, επικρατούσε γενικά χάος. Τώρα, μπορεί να χάνουμε λίγα χρήματα, αλλά έχουμε ηρεμήσει – και η παραλία μας είναι ωραιότερη από ποτέ!». Θετικά ήταν τα σχόλια που άκουσε ο ίδιος και από τους επισκέπτες του νησιού. Και «όχι, η απαγόρευση δεν επηρέασε καθόλου την κίνηση».
Εφημερίδα Καθημερινή
10/9/08
Έκανε το γύρο του κόσμου και σκοτώθηκε στη Βαρυμπόμπη
Σχεδόν είκοσι μέρες μετά τον τραγικό θάνατο 70χρονου Βρετανού ποδηλάτη στην εθνική οδό Αθηνών - Λαμίας, στο ύψος της Βαρυμπόμπης, από τροχαίο που προκάλεσε ασυνείδητος οδηγός, η βρετανική εφημερίδα Daily Mail αποκαλύπτει ότι επρόκειτο για ένα σύγχρονο «Μάρκο Πόλο».
Ο Ίαν Χίμπελ, όπως ήταν το όνομά του, 40 ολόκληρα χρόνια γύριζε όλο τον κόσμο, με μοναδικό του «σύντροφο» το ποδήλατό του. Στη διάρκεια της ατελείωτης περιπλάνησής του στον κόσμο από την Ανταρκτική μέχρι τον Αμαζόνιο και από την Αλάσκα έως την Ινδονησία, πυροβολήθηκε από ληστές, κινδύνεψε να τον φάνε ζωντανό τροπικά μυρμήγκια, έπεσε σε βάλτους, κυνηγήθηκε από ελέφαντες και μία φορά του επιτέθηκε ένα πεινασμένο λιοντάρι..
Ωστόσο, κατάφερε να παραμείνει ζωντανός. Μέχρι που ήρθε στην Ελλάδα και έπεσε θύμα ενός ασυνείδητου οδηγού, που, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, έκανε κόντρες με ένα άλλο αυτοκίνητο. Ο 70χρονος διέσχιζε με το ποδήλατό του την εθνική οδό Αθηνών – Λαμίας, όταν ένα αυτοκίνητο τον χτύπησε θανάσιμα και τον παράτησε. Ο κοσμογυρισμένος άντρας, άφησε την τελευταία του πνοή λίγη ώρα μετά την μεταφορά του στο νοσοκομείο, ενώ ο 32χρονος δράστης συνελήφθη την επόμενη μέρα στην Κηφισιά.
4/8/08
Aπόσπασμα από το ποίημα «Πρωινό Αστρο» του Γιάννη Ρίτσου
«Καλέ θεούλη, εμείς είμαστε καλά.
Κάνε καλέ θεούλη, νάχουν όλα τα παιδάκια ένα ποταμάκι γάλα
μπόλικα αστεράκια μπόλικα τραγούδια.
Κάνε καλέ θεούλη, νάναι όλοι καλά
έτσι που κι εμείς να μη ντρεπόμαστε για τη χαρά μας».
Ήταν η προσευχή του 132ου Δημοτικού Σχολείου της Γκράβας...
Κάνε καλέ θεούλη, νάχουν όλα τα παιδάκια ένα ποταμάκι γάλα
μπόλικα αστεράκια μπόλικα τραγούδια.
Κάνε καλέ θεούλη, νάναι όλοι καλά
έτσι που κι εμείς να μη ντρεπόμαστε για τη χαρά μας».
Ήταν η προσευχή του 132ου Δημοτικού Σχολείου της Γκράβας...
31/7/08
Disabled youngsters forced into marriage to provide passports
Urgent talks are held to discuss young women and men with learning disabilities, offloaded by their families
By Nina LakhaniSunday, 27 July 2008
Scores of young people with learning disabilities are being forced into marriages, The Independent on Sunday can reveal.
More than one in five of the forced marriages reported to the Government involve disabled people, but experts fear that the true scale of the problem could be far worse.
Last week, senior police officers, lawyers, social workers and campaign groups held urgent talks in London as the scale of the problem emerged.
The Foreign Office's Forced Marriage Unit dealt with 400 cases last year – and more than 80 of these involved people with learning disabilities.
Support groups believe that the stigma attached to disability in some ethnic communities, together with social and cultural isolation, is adding to the problem. They warn that forced marriage is being used as a way to ensure that children with disabilities will be looked after as ageing parents struggle to cope. A person with learning disabilities may also be seen as biddable by foreigners in search of a visa.
The majority of cases reported involve families from Pakistan, Bangladesh and India. Spouses are not always told about the disability and only discover the truth when they first meet, often at the wedding, or even after.
Rape, domestic violence and abandonment are common consequences of such marriages as opportunities to escape or seek help can be limited, according to support groups.
A growing awareness of the problem has resulted in scores of community workers coming forward after a series of court cases brought under the Human Rights Act which ensures the right to marry freely.
And many care workers are reluctant to oppose the forced marriages for fear of being branded "culturally insensitive"
Mandy Sanghera, a social worker with Voice UK, a charity which helps people with learning disabilities, believes that the emphasis must be on protecting vulnerable individuals rather than on the communities which are failing them.
"In 15 years I have worked with more than 100 people with learning disabilities forced into marriage, from south Asian, African and Middle Eastern communities. Forget the political correctness: these human rights abuses are very real and need to be stopped," she said.
Ms Sanghera worked with Rani, a woman in her twenties with learning difficulties and mental health problems. Rani's mother felt under pressure from the community to arrange for her to marry an Indian man who needed a British passport. Her mother decided this would be a good match, believing that no one else would marry her.
After a year of marriage, Rani suffered a miscarriage and it was discovered that Rani's husband was physically abusing her and stealing her benefits to send to his family. But her family pressured her to stay with him for the sake of honour.
According to Saghir Alam, of Equality 2025, the Government's disability advisory body, social services must become more culturally sensitive so parents do not feel that marriage is the only long-term care option. Asian families are consistently less likely to seek or receive outside help.
"The Government's social care reforms must involve these communities, or we will never solve this shocking problem," he said.
Teertha Gupta, a barrister who specialises in forced marriages, believes most families are just trying to do their best for their children. He said: "These are generally families from law-abiding communities who think this very old fashioned and illegal practice is their only choice."
By Nina LakhaniSunday, 27 July 2008
Scores of young people with learning disabilities are being forced into marriages, The Independent on Sunday can reveal.
More than one in five of the forced marriages reported to the Government involve disabled people, but experts fear that the true scale of the problem could be far worse.
Last week, senior police officers, lawyers, social workers and campaign groups held urgent talks in London as the scale of the problem emerged.
The Foreign Office's Forced Marriage Unit dealt with 400 cases last year – and more than 80 of these involved people with learning disabilities.
Support groups believe that the stigma attached to disability in some ethnic communities, together with social and cultural isolation, is adding to the problem. They warn that forced marriage is being used as a way to ensure that children with disabilities will be looked after as ageing parents struggle to cope. A person with learning disabilities may also be seen as biddable by foreigners in search of a visa.
The majority of cases reported involve families from Pakistan, Bangladesh and India. Spouses are not always told about the disability and only discover the truth when they first meet, often at the wedding, or even after.
Rape, domestic violence and abandonment are common consequences of such marriages as opportunities to escape or seek help can be limited, according to support groups.
A growing awareness of the problem has resulted in scores of community workers coming forward after a series of court cases brought under the Human Rights Act which ensures the right to marry freely.
And many care workers are reluctant to oppose the forced marriages for fear of being branded "culturally insensitive"
Mandy Sanghera, a social worker with Voice UK, a charity which helps people with learning disabilities, believes that the emphasis must be on protecting vulnerable individuals rather than on the communities which are failing them.
"In 15 years I have worked with more than 100 people with learning disabilities forced into marriage, from south Asian, African and Middle Eastern communities. Forget the political correctness: these human rights abuses are very real and need to be stopped," she said.
Ms Sanghera worked with Rani, a woman in her twenties with learning difficulties and mental health problems. Rani's mother felt under pressure from the community to arrange for her to marry an Indian man who needed a British passport. Her mother decided this would be a good match, believing that no one else would marry her.
After a year of marriage, Rani suffered a miscarriage and it was discovered that Rani's husband was physically abusing her and stealing her benefits to send to his family. But her family pressured her to stay with him for the sake of honour.
According to Saghir Alam, of Equality 2025, the Government's disability advisory body, social services must become more culturally sensitive so parents do not feel that marriage is the only long-term care option. Asian families are consistently less likely to seek or receive outside help.
"The Government's social care reforms must involve these communities, or we will never solve this shocking problem," he said.
Teertha Gupta, a barrister who specialises in forced marriages, believes most families are just trying to do their best for their children. He said: "These are generally families from law-abiding communities who think this very old fashioned and illegal practice is their only choice."
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)